Interview, nrc.next

Scrabbelen met de fans, chatten met de dj

De Duitse electrogroep ‘Kraftwerk’ levert ‘Joost’ 15 punten op, maar het onbekendere ‘Future Tiny Wave’ van inzender ‘Sjoerd’ is 24 punten waard. Joost en Sjoerd doen op Eclectro.nl mee met Electro Shuffle, een variant op het aloude Scrabble. Het enige verschil is dat de woorden dance- of electro-artiesten moeten zijn. Degene met de meeste punten wint een virtuele tegoedbon om dance-mp3’s mee te downloaden.

Naast het woordspel bevat de website nieuws, videoclips, een uitgaans-agenda en sinds begin deze maand een online radiozender. Eclectro is genomineerd voor een van de Dutch Bloggies, de weblogprijzen die vanavond worden uitgereikt.

Eclectro wordt van bijdragen voorzien door tien tot vijftien mensen „met een passie voor dancemuziek”, aldus oprichter Inge Janse via de telefoon. „Eclectro heeft een bakenfunctie: we helpen mensen met het ontdekken van nieuwe toffe muziek.”

De website maakt daarbij intensief gebruik van de verschillende gratis diensten die op internet beschikbaar zijn. De uitgaansagenda is ontworpen met Google Calendar; video’s worden gemakkelijk in een artikel geplaatst met de embed-functie van YouTube; Eclectro is vertegenwoordigd op netwerksites Hyves, MySpace, Flickr en Twitter en sinds enkele weken heeft de website een online radiozender van muzieknetwerksite Last.fm.

„Een algemene site als Hyves heeft amper waarde voor ons, maar de specifieke muzieknetwerken als Last.fm en MySpace zijn erg belangrijk voor ons”, vertelt Janse. Via dergelijke netwerken ontdekken medewerkers nieuwe artiesten, die ze vervolgens met hun publiek delen. „Onbekende dingen populariseren, dat vind ik het leukst aan Eclectro. Lezers komen in aanraking met toffe artiesten die ze anders niet hadden gekend.”

De site heeft tussen de 500 en 800 bezoekers per dag en rond de 10.000 bezoekers per maand. „We hebben nu het bereik waarbij het nuttig is om live dj-sets uit te zenden via een webcam. Kijkers kunnen dan chatten met elkaar en met de dj”, aldus Janse.

Janse is oprichter van het weblog maar probeert zo min mogelijk sturing te geven. „Door mensen vrij te laten, krijg je het beste resultaat.” Ook reacties van lezers worden direct geplaatst, zonder controle vooraf. Janse gelooft sterk in het zelfreinigend vermogen van het internet. „Er zijn wel eens discussies over genres, of iets nu electro of electroclash is. Dan denk ik, ach… Als dingen tof zijn, dan zijn ze tof.”

De medewerkers zitten volgens Janse in een luxe positie omdat ze met de site geen geld willen verdienen. „Rijk worden? Nee joh, ben je gek.” Wel hoopt Janse vanavond de prijs voor beste muziekblog te winnen. „We zijn de enige dancesite die op deze manier gebruik maakt van nieuwe media, waar medewerkers de ruimte hebben om zich te ontplooien. Diplomatiek gezegd, ik zou het te rechtvaardigen vinden als wij die prijs krijgen.”

Peter Teffer

Gepubliceerd op 19 maart 2008 in nrc.next.

Internet & dagelijks leven, Interview, nrc.next

Verjaardagsfeestje met heel gezellige mensen

‘Ik heb me wel eens afgevraagd in hoeverre mijn werk als illustrator ‘zinvol’ is. Terwijl anderen levens redden of mensen van hun steenpuist afhelpen zit ik hilarische poppetjes te tekenen. Op een gegeven moment kreeg ik steeds vaker het compliment: ‘Ik word zo blij van jouw werk’. Fijn om te horen natuurlijk en ik maak me sindsdien niet meer druk over mijn bijdrage aan de maatschappij’, aldus een bijdrage op Moois Magazine, een weblog over de schoonheid van alledaagse dingen.

Over een goed boek, een marsepeinen poppetje, stiekem sinaasappels plukken in Portugal, of een elastiekje op straat in de vorm van een hartje. „Elke bijdrage is een klein cadeautje”, zegt ontwerper Rutger Middendorp via de telefoon. Hij is het weblog in oktober vorig jaar begonnen. „Ik wilde zonder restricties van een klant een tijdschrift maken over hoe leuk alledaagse dingen kunnen zijn”, aldus Middendorp.

Doorgaan met lezen “Verjaardagsfeestje met heel gezellige mensen”

Interview, nrc.next

Haagse politicus met gevoel voor humor

‘De laatste jaren is GroenLinks kennelijk zo gewend geraakt aan verliezen dat het allemaal niets meer uitmaakt. In 2002 van 11 naar 10. Verklaring toen was de moord op Fortuyn, die aan GroenLinks werd ‘toegerekend’. (…) Laten we het maar geloven, maar de zelfevaluatie van GroenLinks was weinig kritisch te nemen. Het lag toch vooral aan de anderen.’

Deze bijdrage op internet is niet geschreven op een rechts blog, maar op het weblog van een GroenLinkser. De kritische zelfevaluatie is in ieder geval aanwezig bij David Rietveld, gemeenteraadslid in Den Haag.

Doorgaan met lezen “Haagse politicus met gevoel voor humor”

Interview, nrc.next

Amsterdammers die zich met de stad bezighouden

Amsterdam. Vorig jaar hield de Amsterdamse politie fouilleeracties op verschillende metrostations in de hoofdstad. Marco Arbouw liep drie keer langs, maar werd niet aangehouden. „Terwijl mijn allochtone medereizigers links en rechts worden beklopt, word ik opnieuw vriendelijk doorgewuifd”, schrijft hij op het weblog Amsterdam Centraal. Het is aanleiding voor GroenLinks-raadslid Judith Sargentini om vragen te stellen aan het college van B en W. Die stelt dat er niet selectief wordt gefouilleerd. Wel wordt het onderwerp binnenkort in een van de commissies van de gemeenteraad besproken.

Het weblog Amsterdam Centraal is vijf jaar geleden begonnen, op initatief van toenmalig PvdA-raadslid Lodewijk Asscher. „Het doel was om meer aansluiting te creëren tussen politiek en burger”, vertelt blogger Arnoud de Jong in een Amsterdamse café. De Jong is al bijna vanaf het begin bij de site betrokken.

Doorgaan met lezen “Amsterdammers die zich met de stad bezighouden”

Interview, nrc.next

Recepten uitproberen van Mevrouw Gerritsen

Amsterdam. „Mevrouw Gerritsen is verkouden en meneer ook. In Nederland lijkt iederéén wel verkouden, zou dit in andere landen ook zo zijn? De Ster zendt de éne oplossing na de andere uit, maar mevrouw Gerritsen heeft bij verkoudheid maar één remedie en dat is kippensoep.” Bij dit tekstje staat een foto van een papieren zakdoekje. Een klik op het beeld zorgt voor een nieuwe foto, van de kippensoep.

Het weblog mevrouwgerritsen.nl bevat voornamelijk recepten en foto’s. Het zijn de twee passies van auteur Nanda Elzinga, oftewel Mevrouw Gerritsen. „Het leek me leuk om iets te doen met fotografie en koken, omdat ik voor beide dingen heb geleerd”, vertelt Elzinga in haar huis in Amsterdam. Ze begon het weblog vlak na haar huwelijk met beeldend kunstenaar Peter Gerritsen. Elzinga besloot haar meisjesnaam te houden, maar noemt zichzelf op het weblog Mevrouw Gerritsen.

Doorgaan met lezen “Recepten uitproberen van Mevrouw Gerritsen”

nrc.next, Reisverhaal

Het rauwe, moderne Moskou ontdek je door een local in de arm te nemen

Neon, zwaailichten en baboesjka’s

Door Peter Teffer

Foto Peter Teffer

Elke maand op deze plek een stedentrip. Vandaag, in de eerste aflevering: Moskou. Geen stad om doelloos rond te lopen. Zoek iemand die de stad kent en je rondleidt.

Moskou. Het eerste wat je in Moskou doet, is het Rode Plein bezoeken en foto’s maken van de ansichtkaart-genieke Sint Basiliuskathedraal. Ook raden de reisgidsen het schattige winkelstraatje Arbat aan. Maar daarna wordt het moeilijk. Omdat het Kremlin de eerste dag van mijn vakantie gesloten is voor bezoekers, besluit ik op de gok rond te lopen.

Op de kaart is te zien dat er een eilandje in de rivier ligt, verbonden aan het vasteland met bruggen. Ik associeer dat met de sfeervolle riviereilandjes Ile de la Cité en Ile St. Louis in de Seine. Helaas. Op de brug aangekomen valt het erg tegen. In plaats van een mooi uitzicht op karakteristieke huisjes en het geluid van kirrende zeemeeuwen, zie je lelijke industriegebouwen en rijden er vieze lawaaiige auto’s over de brede wegen langs.

Doorgaan met lezen “Het rauwe, moderne Moskou ontdek je door een local in de arm te nemen”

nrc.next, Tips uit & thuis

Festival ‘European Dreams’ is gemor over Europa zat

Niet zeuren, maar dromen over Europa

Door Peter Teffer

Genoeg van het technische geouwehoer over de Europese Grondwet? Woensdag is er een Europa-evenement in de Melkweg: debatten, interviews, films – en dansen.

Amsterdam. De Europese Unie heeft een moeilijke tijd achter de rug. Twee landen die per referendum nee zeggen, veel gemor over een nieuw vervangend verdrag. Europa, geen onderwerp om vrolijk van te worden. Tijd om dat te veranderen, vinden de organisatoren van ‘European Dreams’, een evenement in de Amsterdamse Melkweg met debatten, interviews, muziek en film.

„We zijn het zat dat er steeds gesproken wordt over wat er mis is met de technische kant van Europa”, zegt Kido Koenig, voorzitter van de Nationale Jeugdraad, die European Dreams organiseert. „We hebben genoeg van het technische geouwehoer over dat ene hoofdstukje van de grondwet. Het moet gaan over de grote, mooie dingen. Over dromen.”

Doorgaan met lezen “Festival ‘European Dreams’ is gemor over Europa zat”

nrc.next, Tips uit & thuis

Tekst op je riem

scrollingbuckle.com, zo’n 20 euro, exclusief verzendkosten

Op een technofeest in Gent liep een aantal bezoekers met een lichtkrant aan de riem. Na wat googelen blijkt het ding de Scrolling Belt Buckle te heten. Je stelt een tekst in, hangt de gadget aan je riem en hup naar de disco. De Scrolling Belt Buckle heeft ruimte voor zes verschillende teksten, van elk maximaal 255 tekens. Het invoeren van zo’n tekst gaat erg old skool – zeg maar gerust gebruiksonvriendelijk. Met de drie knopjes achterop kies je de letters uit door het alfabet door te bladeren. Het woord abba invoeren gaat dus een stuk sneller dan het woord mama. Je hebt naast hoofdletters en kleine letters ook cijfers, enkele leestekens, een pijl, een hartje en een soort smiley tot je beschikking. Verder kun je de snelheid van de tekst en de helderheid aanpassen. De batterijen gaan volgens de fabrikant twintig uur mee. (PT)

Gepubliceerd op 14 januari 2008 in nrc.next.

NRC Handelsblad, Overige, Televisie-recensie

DVD Little Britain: ‘Computer says no’

Groot-Brittannië heeft een lange traditie van absurdistisch sketch-shows, waarvan de bekendste natuurlijk Monty Python is. In die traditie past Little Britain, waarvan het derde seizoen op dvd is verschenen. Little Britain begon als cult maar werd al snel mainstream. Toen de eerste aflevering van het derde seizoen werd uitgezonden, keken bijna tien miljoen mensen. De satirische sketches bevatten personages die worden gespeeld door een kleine cast. Matt Lucas en David Walliams nemen het gros van de hoofdpersonen voor hun rekening, met een vaste groep mensen die de bijrollen vervult.

De personages in Little Britain zijn parodieën op de verschillende lagen in de Britse samenleving. Zo staat tiener Vicky Pollard voor de chav, iemand uit de arbeidersklasse in trainingspak. En er is de allesbehalve behulpzame bankmedewerker die elk verzoek beantwoordt met de zin: „Computer says no.”

Twee van de meest populaire karakters zijn de goedgelovige verzorger Lou en de zogenaamd gehandicapte Andy. Andy zit in een rolstoel, maar elke keer als Lou even de andere kant op kijkt, blijkt dat Andy prima kan lopen. Hilarisch is het als Lou Andy citeert. De aanstootgevende Andy praat meestal in woorden van één lettergreep, maar als Lou hem citeert blijkt hij zeer welbespraakt.

Een andere sketch die telkens terugkomt, is een kritische klant die iets onmogelijks wil kopen. Zo wil hij in de tweede aflevering een schilderij van een teleurgesteld paard. De schilderijen die de winkelier hem laat zien, zijn nooit goed genoeg, omdat het paard „meer in de war lijkt dan teleurgesteld” of omdat het paard weliswaar teleurgesteld kijkt „maar niet omdat het slecht nieuws te horen kreeg, eerder omdat zijn hoge verwachtingen in het leven niet zijn waargemaakt”.

In het derde seizoen blijkt dat roem ook zijn tol heeft. De serie is nog steeds grappig en veel karakters die ook in de eerste twee seizoenen leuk waren, blijven verrassen. Helaas is een aantal nieuwe karakters nogal gericht op poep-en-pies-humor. Een vrouw die in de winkel spontaan begint te plassen verbaast de eerste keer, maar wordt na herhaling gewoon vervelend. De racistische vrouw die moet overgeven bij elke minderheid die ze ziet, biedt het soort visuele humor waar de makers aanvankelijk boven stonden. Makkelijk scoren, terwijl de heren Walliams en Lucas beter kunnen.

Peter Teffer

Little Britain Seizoen 3 ***

Gepubliceerd op 12 januari 2008 in NRC Handelsblad.

Next question, nrc.next

Waarom stopt Sint varkens en letters in onze schoen?

next question

Vanavond zullen er weer heel wat marsepeinen varkens doorheen gaan. Maartje Beeker uit Zwolle en Marion van der Zwan uit Zaandam vragen waarom de Sint varkens schenkt, en geen schapen of koeien. Marion vraagt het vooral voor haar vriend Ruud, ze is zelf meer het chocoladelettertype.

„Veel sinterklaastradities stammen uit het sjamanisme, mogelijk nog uit de steentijd”, vertelt Annemiek Littlejohn, auteur van het recepten- en liedjesboekje Wie zoet is krijgt lekkers (1998). „Het beste om aan de goden te offeren was een varkentje, zo roze mogelijk.” Een varken staat voor geluk en voorspoed, vandaar ook het spaarvarken.

Onze Sint is geïnspireerd op bisschop Nicolaas van Myra, maar ook op de Germaanse god Wodan. „Deze god wenste offers in schoenen bij de haard”, zegt bioloog Femke Frietema, die op typische sinterklaasingrediënten wijst bij rondleidingen in de Hortus Botanicus Leiden. „De mensen offerden knollen, wortels en stro, maar liever een stuk spek of ham. En als je het je kon veroorloven een heel varken.”

Het dieroffer werd afgeschaft toen de kerk in Europa in de eerste eeuwen na Christus aan invloed won. Ook het offervarken maakte plaats voor een exemplaar van marsepein – lange tijd een luxeproduct, de ingrediënten amandelen, suiker en rozenwater waren schaars.

En de chocoladeletter? Die is typisch Nederlands en pas rond 1890 geïntroduceerd, volgens Littlejohn. De letter is onderdeel van de moderne sinterklaasviering, deels geïnspireerd op het boek Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de Amsterdamse schoolmeester Jan Schenkman. „Schenkman baseerde zijn verhaal op de historische Nicolaas, maar verzon bijvoorbeeld de stoomboot en de moderne Piet erbij.’’

En waarom een letter? „Als je vroeger iemands naam kende, had je macht over iemand”, weet Frietema. „Een oud Scandinavisch gebruik was een runeteken van iemands initiaal geven. Daarmee kreeg iemand de macht over zichzelf. Dat doen we nu nog met chocoladeletters, daarom is het ook raar als je een andere letter krijgt dan je eigen letter.”

Peter Teffer

Gepubliceerd op 5 december 2007 in nrc.next.