in English

Dutch increasingly pay with virtual money

Less and less people in the Netherlands pay with cash. Paying with a card can lead to more spending because one doesn’t feel the ‘pain of paying’ as much.

by PETER TEFFER

ALMERE, THE NETHERLANDS. On a sunny Wednesday morning Mr Hendrik van Dam (71) locks his bicycle in front of the C1000 supermarket in Almere, one of the youngest cities in the Netherlands in the central province Flevoland. He’s out to buy some beers for tonight’s football match. Van Dam carriers „12, maybe 13 euros”. „I usually pay cash. I prefer having a clear idea of what I’m spending”, says the retired accountant.

In Mr Van Dam’s supermarket, only two out of six cash registers accept cash. And the number of places where paper money is accepted are only decreasing. Since six months Almere is something of a financial laboratory. Supermarkets and other shops try to persuade their customers to pay with a debet card – the most common way of paying with virtual money here. Regularly stores in Almere suffer from robberies and therefore want to reduce the number of cash money in their possession.

Mr René Verschuren, store manager of this C1000, was already planning to make two of his cash registers card only, but after a raid in February he decided to switch four of them to card only. Verschuren estimates that within three years cash money in his supermarket will be consigned to the history books. Complaints from his customers don’t last, he says. ,,In the first week some of them said: I’ll never come here again. A couple of weeks later I already saw those customers back in my shop.”

The number of cash payments has been decreasing in the Netherlands for years. In 2007 62.7 percent of all payments were done in cash, in 2008 that number had decreased to 60 percent. Some entrepreneurs take a step further and ban all cash from their stores.

Since yesterday owners of ships can only visit the harbour of Almere if they have a bank card. Supermarket Marqt, which sells organic and sustainable products, also accepts no cash at all. ,,It’s safer, but moreover more efficient”, Marqt writes on its website.

Almere is a front runner. The local government started project ‘cashless Almere’ to reduce the number of robberies. Since the project started last year November the number of card machines in shops has risen with 8 percent.

Almere’s mayor Mrs Annemarie Jorritsma is proud. ,,Supermarket Deen in district Almere-Buiten only has one cash checkout left, isn’t that fantastic?”, Jorritsma rhetorically asks in here study in Almere’s town hall. For Jorritsma herself often weeks go by without her having any cash money in her wallet. ,,As cashless Almere’s figurehead I’m quite embarrased if I do have to pay in cash”, she says.

The mayor hopes that within two or three years coins and paper money have close to disappeared in Almere. ,,Personally I think we can get rid of cash money entirely.”

The question if it will ever get that far. In her own municipality Jorritsma has met some political resistance. The Party of United Seniors is against a ban on cash. ,,Home cleaners get paid in cash. They want to shop with that money too”, says Cor Pot, council member for the party of seniors. ,,There should always be at least on checkout where you can pay with cash”, he says. A second party in the council, oppositional Leefbaar Almere, has a similar view.

A risk is that consumers will be spending excessively. Spending physical coins and paper money is more transparent than paying by card – you literally can feel your wallet become more empty. ,,With electronic paymnets you don’t feel that pain of paying as much”, says Professor of social psychology Eric van Dijk (University of Leiden). Do people spend more money in stores where you can only or mostly pay electronically? Van Dijk: ,,That’s not a daring prediction.”

Bob Goulooze, spokesman for Currence, confirms this notion. Currence owns PIN, the mostly used card type. According to Goulooze stores see their profits rising once they switch to PIN. ,,Electronic payments are good for economic growth”, he says. ,,For a long while I couldn’t pay my hair dresser with PIN. So when I was paying for the 17 euro haircut with the twenty I had on me, I didn’t carry enough to pay the 4 euro shaving cream. Now I pay with my card and tell him: why don’t you add some razors as well.”

This article was published in Dutch in the national daily newspapers nrc.next (June 2nd, 2009) and NRC Handelsblad (June 4th, 2009). Photos from Stock.xchng

Nieuws

75-jarige Georgische vrouw sluit Armenië af van internet

Een 75-jarige vrouw uit Georgië heeft vorige maand ervoor gezorgd dat bijna heel Armenië geen internettoegang meer had. De vrouw was op jacht naar kabels om te verkopen, en heeft daarbij – per ongeluk, volgens The Guardian –  90 procent van de Armeense internetverbindingen aan gort getrokken. De Armeniërs zaten vervolgens vijf uur lang zonder internet.

Doorgaan met lezen “75-jarige Georgische vrouw sluit Armenië af van internet”

Genres, Interview, NRC Handelsblad, nrc.next, Superhelden

De onderliggende ideologie van Spider-Man en Batman

Spider-Man, Superman, Iron Man en Batman: ze lijken puur vermaak, maar onderzoeker Dan Hassler-Forest ziet een oerconservatieve onderlaag in die superheldenfilms.
Amsterdam, 21 maart. Superheldenfilms die tijdens het presidentschap van George W. Bush verschenen, ondersteunden impliciet zijn beleid. Dat concludeert onderzoeker en docent Engelse taal en cultuur Dan Hassler-Forest in zijn proefschrift Superheroes and the Bush Doctrine: Narrative and Politics in Post­ 9/11 Discourse. Hassler-Forest promoveert donderdag aan de Universiteit van Amsterdam.

Spider-Man, Superman, Iron Man, alle films over superhelden zijn eigenlijk hartstikke conservatief. Die films lijken misschien ordinair vermaak, maar ze bevatten een veel diepere ideologische lading.

Doorgaan met lezen “De onderliggende ideologie van Spider-Man en Batman”

Genres, Internet & dagelijks leven, Interview, NRC Handelsblad, nrc.next

Interview met Nicholas Carr

Alleen met je gedachten is niet erg

Nicholas Carr weet hoe moeilijk het is om het gebruik van internet te minderen. Hij schreef een boek over de negatieve effecten van internet op de hersenen.

Rotterdam, 7 maart. De Amerikaanse auteur Nicholas Carr was vorige week in Nederland vanwege de vertaling van zijn boek The Shallows, what the internet is doing to our brains – in de Nederlandse versie vertaald als Het ondiepe. Hoe onze hersenen omgaan met het internet. In dat boek beargumenteert hij dat de vele afleidingen die internet biedt, ons vermogen om diep na te denken aantast. Door constant te worden afgeleid door nieuwe berichten van Twitter en Facebook, te klikken op links en verdwaald te raken in het web, beginnen de hersenen te wennen aan oppervlakkigheid. Hij wijst onder meer op onderzoek dat concludeert dat door de manier waarop internet is opgebouwd mensen teksten minder lezen en meer scannen.

Misschien zijn we straks beter in het scannen van artikelen en informatie opzoeken op internet, en minder goed in wat u noemt ‘diep lezen’.Waarom is dat erg?

„Het soort aandachtige denken dat tot uiting komt door diep lezen is voor mij de meest verfijnde manier van denken. Natuurlijk is het een belangrijke vaardigheid dat we ook teksten vluchtig kunnen doornemen en scannen. Maar als dat het enige is wat we nog doen, als we het vermogen om ons te concentreren kwijtraken, verliezen we de fundering voor een intellectueel leven.

Doorgaan met lezen “Interview met Nicholas Carr”

Achtergrond, NRC Handelsblad, Overige

Hoe moet het verder met Newsweek?

Newsweek moet glanzender en leger

‘Je moet ervan uitgaan dat de lezer totaal geen interesse heeft’, zegt Tina Brown, de nieuwe hoofdredacteur van Newsweek. Daarom wil ze meer wit, meer plaatjes en dik glanzend papier.

Rotterdam, 25 febr. George Clooney kijkt fier voor zich uit op de foto voorop het Amerikaanse weekblad Newsweek van deze week. In de jongste editie vertelt de acteur over hoe hij zijn beroemdheid gebruikt om aandacht te krijgen voor de situatie in Soedan. Over de opstand in Libië staat in het blad, dat elke maandag verschijnt, geen woord. Behalve op een foto komt kolonel Gaddafi in het tijdschrift niet voor.

Dagbladen worden geregeld door de actualiteit achterhaald – wie weet is Gaddafi gevallen wanneer de lezer deze krant in handen heeft – maar weekbladen nog veel sneller. De vraag voor weekbladen als Newsweek is: hoe blijft het relevant in het internettijdperk?

Binnenkort verschijnt Newsweek met een nieuw uiterlijk. Een journalist van The New York Times beschreef deze week een proefexemplaar: gedrukt op dikker en glanzender papier, meer foto’s en meer witruimte. De nieuwe hoofdredacteur, Tina Brown, hoopt hiermee de aandacht van de drukke lezer op te eisen. „Je moet er vanuit gaan dat [de lezer] totaal geen interesse heeft”, aldus Brown tegen The New York Times.

Doorgaan met lezen “Hoe moet het verder met Newsweek?”

Achtergrond, Censuur en controle, Genres, NRC Handelsblad

Blokkeren internet geeft Arabische regimes ook economische schade

Dit artikel als pdf downloaden

Internet kan ook uit, toonden de Egyptische autoriteiten voor de val van Mubarak. Meer regimes leggen internetters beperkingen op, maar dat geeft ook een hoop economische schade.

Rotterdam, 18 febr. „Kan iemand dit lezen?” De Bahreinse journalist Amira Al Hussaini twitterde gisteren intensief over de protesten in haar land, maar plots viel haar internet weg. Kort daarna kwam @JustAmira weer online. Vals alarm.

Censuur, dat zijn internetters in Arabische landen wel gewend. De filters die overheden gebruiken om onwelgevallige informatie te blokkeren, zijn met wat technische trucs wel te omzeilen. Maar het volledig afsluiten van het internet, zoals het Egyptische regime deed twee weken voor de val van Mubarak, hielden weinigen voor mogelijk. Sociale media blijven een belangrijke rol spelen in het organiseren en informeren van betogers in de Arabische wereld. Een blackout in landen als Bahrein, Algerije en Libië wordt niet uitgesloten.

Doorgaan met lezen “Blokkeren internet geeft Arabische regimes ook economische schade”

Boekrecensie, Internet & politiek, WikiLeaks

Recensie vijf WikiLeaks-boeken

Lek, lekker, lekst

Als er in drie weken vijf boeken verschijnen over hetzelfde onderwerp, dan moet er iets aan de hand zijn. Uitgevers schatten blijkbaar in dat zelfs de schare WikiLeaks-fans nog steeds behoefte heeft aan het oude medium boek. Vier boeken beloven nóg meer inside story dan nu al online te vinden is. Voor wie meer analytisch inzicht wil is er een verzameling essays getiteld WikiLeaks und die Folgen. Echte onthullingen staan eigenlijk alleen in het boek van dissident Daniel Domscheit-Berg en zijn ghostwriter Tina Klopp, Inside WikiLeaks. Domscheit-Berg was onder de naam Daniel Schmitt ruim 2,5 jaar een belangrijke woordvoerder van WikiLeaks. Zijn belangrijkste bekentenis is dat hij en WikiLeaks-voorman Assange de veiligheid van de website en de grootte van de organisatie in de eerste jaren van de site expres hebben overdreven. Lange tijd bestond WikiLeaks slechts uit ‘een stel jongens […] met een extreem grote bek en een antieke server’. De technische infrastructuur van de site was ‘een lachertje’, aldus Domscheit-Berg.

Literair is Inside WikiLeaks helaas geen hoogstandje; Klopp had Domscheit-Berg hier en daar tegen zichzelf in bescherming moeten nemen. Het verslag staat vol overbodige details die je alleen zou verwachten op een persoonlijk weblog of Facebookpagina. Waarom Domscheit-Berg het relevant acht dat hij ‘bij de biologische supermarkt op de hoek vlees, aardappelen en bloemkool’ kocht, ontgaat me.

Doorgaan met lezen “Recensie vijf WikiLeaks-boeken”

Boekrecensie, Genres, Internet & dagelijks leven, NRC Handelsblad, nrc.next

Games en social media om de wereld te redden

Miljoenen pagina’s hebben vrijwilligers in hun eigen tijd geschreven op amateurencyclopedie Wikipedia. Waar halen mensen toch de tijd vandaan, vroeg een televisieproducer ooit aan internetauteur Clay Shirky. ‘Niemand die voor de tv werkt, mag die vraag stellen. Je weet heel goed waar die tijd vandaan komt’, reageerde hij bits.
De wereldbevolking kijkt jaarlijks meer dan een biljoen uur televisie per jaar. 1.000.000.000.000 uur. In die tijd hadden we wel 10.000 Wikipedia’s kunnen maken, betoogt Shirky. Sinds de opkomst van de vijfdaagse werkweek van ongeveer acht uur werken per dag heeft de mensheid een historische hoeveelheid vrije tijd. Shirky beschouwt de gezamenlijke hoeveelheid vrije tijd van de (opgeleide) wereldbevolking als een invloedrijk potentieel. Hij noemt dit het cognitieve overschot.

Shirky is enthousiast over het potentieel dat sociale media (web 2.0) bieden om betrokken burgers de wereld te laten verbeteren. Hij schreef daarover het boek Here Comes Everybody(2008, vertaald als Iedereen). Nu komt hij met een vervolg: Cognitive Surplus, Creativity and Generosity in a Connected Age (de vertaling verschijnt deze maand bij Business Contact alsSlimmer).

Wat we ook veel doen, is gamen. Een gemiddelde speler van de populaire online game World of Warcraft (WoW) besteedt daar tussen de 17 en 22 uur per week aan; als je alle manuren achter elkaar zou zetten die de gamers in WoW hebben doorgebracht, kom je op bijna 6 miljoen jaar. Wat nu als we de realiteit net zo aantrekkelijk konden maken als de spellenwereld, vroeg spelontwikkelaar Jane McGonigal zich af. In het boek Reality Is Broken, Why Games Make Us Better and How They Can Change the World beschrijft McGonigal niet web 2.0, maar ergens een spel van maken, als dé manier om ons cognitieve overschot beter te gebruiken.

Smartphone
McGonigal gaat verder dan Shirky en ziet spellen als een manier om de wereld te verbeteren. Zo ontwikkelde de Amerikaanse vrijwilligersorganisatie First Aid Corps een spel voor de smartphone, waarbij deelnemers elke openbare defibrillator die ze zien fotograferen. Zo bouwen ze aan een virtuele kaart ‘die echte levens kan redden’. En in 2008 schakelden wetenschappers de hulp in van gamers met een Playstation 3 om virtueel eiwitten te vouwen. Deelnemers aan Foldit hielpen op die manier onderzoekers die ziektes proberen te bestrijden.

Het probleem met crowdsourcing – het inschakelen van het online publiek – is echter dat je er een veel mensen voor nodig hebt. Aan het project Investigate Your MP’s Expenses van The Guardian hielpen ruim 27.000 mensen mee om 458.832 declaraties van Britse parlementariërs te beoordelen op relevantie – bijna de helft van de klus is nu geklaard. Dit project valt duidelijk ook onder Shirky’s cognitieve overschot, maar volgens McGonigal was de onderneming alleen maar succesvol omdat het spelelementen bevat: deelnemers speuren in documenten naar misstanden en de meest productieve deelnemers krijgen een eervolle vermelding (vergelijkbaar met een plaatsje in de high score).

Shirky is bescheidener dan McGonigal, maar verzuimt niet enkele voorbeelden te noemen van burgerbewegingen die inderdaad een grote impact hebben gehad. Hij beschrijft hoe Nisha Susan in India met behulp van Facebook een campagne voerde tegen religieuze extremisten. Na een aanval van die fundamentalistische Sri Ram Sene op vrouwen opende Susan een Facebook-groep waarmee ze vrouwen opriep uit protest roze ondergoed te sturen naar de leider van de extremisten. De publieke verontwaardiging over het geweld was het duwtje voor de autoriteiten om leden van de beweging op te sluiten. Daarmee werd een geplande aanval op vrouwen met Valentijnsdag voorkomen.

Kenianen
Een ander voorbeeld dat Shirky noemt is Ushahidi, een website die Kenianen oprichtten tijdens het geweld dat daar na de verkiezingen van eind 2007 uitbrak. Via mobiele telefoons leverden gewone burgers informatie aan over waar en wanneer aanvallen plaatsvonden. De dienst is nu beschikbaar gesteld voor andere landen.
Beide auteurs zijn lyrisch over de mogelijkheden, maar geven toe dat de killer website of de killer game nog niet is uitgevonden. Het spel Chore Wars, waarbij huishoudelijke taken worden beloond met punten, kan misschien wel relaties redden. En het leersysteem Quest to Learn, waarbij een school spelelementen gebruikt, is voor kinderen die moeite hebben met leren mogelijk een originele oplossing. Maar McGonigal geeft toe dat de meeste voorbeelden van deze alternate reality games (ARG) slechts een indicatie geven van wat de nieuwe mogelijkheden zouden kunnen zijn. McGonigal: ‘Er is nog geen ARG die de wereld verandert.’

Ook Shirky is gelukkig geen technofundamentalist die heilig gelooft in vooruitgang door technologie. ‘Technologie maakt [burgerbewegingen als Ushahidi] mogelijk, maar veroorzaakt ze niet.’ Jammer is dat beide schrijvers te weinig eigen vergezichten leveren over wat we nog mogen verwachten aan wereldverbeterende web- en game-initiatieven. Vooral Shirky schrijft dát er van alles mogelijk is, maar komt niet met eigen toekomstvisies.

Gepubliceerd op 11 februari 2011 in nrc.next en de bijlage Boeken van NRC Handelsblad. Lees ook op nrcboeken.nl of download als pdf.

Achtergrond, Genres, Internet & dagelijks leven, NRC Handelsblad, Overige

Sociale media en relaties

Ga ik mijn ex nu ook ontvrienden?

Valentijnsdag is nabij. Tijd voor nieuwe relaties en onderhoud van bestaande. Zeker zo actueel in tijden van sociale media: wat doen we als het uit is?

Dit artikel als pdf downloaden

Rotterdam, 11 febr. Het is een probleem dat een paar jaar geleden nog niet bestond. Wat te doen met je digitale betrekkingen als een relatie stukloopt?

Vóór het Facebook-tijdperk was de enige uitdaging na een breuk om zelf geen contact te zoeken met de ex-vriend(in). Actieve gebruikers van sociale netwerken moeten zich nu na beëindiging van een relatie ook buigen over de vraag: ga ik mijn ex ‘ontvrienden’?

 

Vooral in de Verenigde Staten is het gebruikelijk geworden om via een netwerksite als Facebook publiekelijk te melden met wie iemand een relatie heeft. Twee onderzoekers van de Universiteit van Texas meldden eind vorig jaar dat scholieren en studenten eerder hun relatiestatus openbaar maken dan hun politieke of religieuze ideeën. 83,6 procent van de respondenten had op Facebook staan of ze een relatie hadden. Dat was zelfs meer dan het aantal mensen dat bereid is om zijn mediasmaak bekend te maken (72,3 procent).

Doorgaan met lezen “Sociale media en relaties”

Genres, Internet & politiek, Interview, NRC Handelsblad, WikiLeaks

Interview met Daniel Domscheit Berg (ex-WikiLeaks)

Dit artikel als pdf downloaden

Berlijn, 10 febr. Boos is hij niet meer. In zijn boek Inside WikiLeaks schrijft Daniel Domscheit-Berg, oud-woordvoerder van de klokkenluiderswebsite, dat hij voorman Julian Assange wel wat kon aandoen. Maar het schrijven lijkt de zachtmoedige Duitser te hebben geholpen zijn turbulente vertrek bij WikiLeaks te verwerken. En hij is vol vertrouwen over zijn nieuwe project: OpenLeaks. Die nieuwe site, zegt hij, zal de anonimiteit van bronnen wèl garanderen. WikiLeaks deed dat de eerste jaren van zijn bestaan niet goed genoeg, zo blijkt uit zijn boek.

Doorgaan met lezen “Interview met Daniel Domscheit Berg (ex-WikiLeaks)”